فلسفه مینیمالیسم : زیبایی شناسیِ نیستی در هستی.

جهان معاصر به انباشتی از نشانه ها تبدیل شده است، انبوهی از تصاویر که دیگر ارجاعی به واقعیتی بیرونی ندارند. در چنین فضایی، عکاسی مینیمالیست همچون پادزهری عمل میکند که با بازگشت به «جوهر» دیدار، هستی را از نو تعریف میکند. اینجا، هر عکس نه یک بازنمایی، که یک «رویداد هستی شناختی» است؛ لحظه های که در آن فضا و زمان در ساده ترین فرم خود متجلی میشوند.

اگر هنر را به مثابهٔ «آشکارگی حقیقت» تعریف کنیم، عکاسی مینیمالیست دقیقاً همین نقش را ایفا میکند: آنجا که یک دیوار سفید ترک خورده در نور غروب، نه یک سوژهٔ معمولی، که تجلیِ «هستی در جهان» میشود. مانند آثار رابرت اِیروین که مرزهای ادراک را به چالش میکشد، عکاس مینیمالیست هم با حذفِ تمام عناصر اضافی، هستیِ محض را در کادر جای میدهد.

در سنت ذِن، نقاشان با کمترین ضربه های قلم مو، تمامیِ کیهان را میآفرینند. سِسشو تویو در قرن پانزدهم نشان داد که یک قطرهٔ جوهر چگونه میتواند اقیانوس باشد. عکاسی مینیمالیست نیز چنین است: فضای منفی، نه خالی، که سرشار از امکانات تفسیری است.

” زیبایی متعالی” آنچیزی است که ذهن را وادار به تأمل میکند بی آنکه بتواند آن را کامل درک کند. عکس های مینیمالیست سوگیموتو از دریاهای مبهم، دقیقاً همین کیفیت را دارند: امواجی که در بیکرانگی محو میشوند، بیننده را با امر نامتناهی مواجه میسازند.

” پونکتوم “، آن جز ناخواسته ای که نگاه را میدزدد، در عکاسی مینیمالیست، تبدیل به تمام تصویرمیشود. یک نردهٔ تنها در مه یا سایه های کشیده بر شن چنان نیرویی از جذابیت مرموز دارند که مخاطب را اسیر خود میکنند.

عکاسی مینیمالیست، ما را به تمرینِ «دیدارِ ناب» دعوت میکند، همان چیزی که هوسرل از آن به ” اپوخه ” یاد میکرد: تعلیق همهٔ پیشفرض ها برای مواجههٔ بی واسطه با پدیده ها.

در این مشق، به آموزش و بررسی مباحثی می پردازیم که نه با نمایشِ جهان، که با حذفِ آن، ما را به عمیقترین لایه های ادراک رهنمون می کنند. این دوره به طور اختصاصی در  آموزشگاه فنی و حرفه ای نادر  آموزش داده می شود.